بی‌نام

مرغکی پربسته‌ام من/در قفس نورسته‌ام من
زیر این پهنای آبی/دل به سقفی بسته‌ام من
از دورنگی‌های یاران/ دل به ناخن خسته‌ام من
بس که ببریدند بالم/ از زدن پر خسته‌ام من
در هوای باد و باران/ شیشه‌ها بشکسته‌ام من
نی رمیدم نی رسیدم/ از چه رو پابسته‌ام من

منتشرشده توسط

مریم

ما اینجا هر چه داریم می‌ریزیم روی دایره... این جا خودخودمان هستیم. نه نقش‌هایی که به ما محول شده است. نه آن تصویری که خودمان یا دیگران از ما ساخته‌اند. این‌جا ما هستیم. تخصص نیمی‌ از ما نرم‌افزار و نیم دیگر میکروبیولوژی‌ است. ما علائق‌مان، درگیری‌های ذهنی‌مان، دیدگاه‌های‌مان و تردیدهای‌مان را این‌جا می‌نویسیم. شاید تعبیر شل سیلور استاین بد نباشد: این‌جا بخشی از گوشه‌های ناصاف‌مان را گرد می‌کنیم تا با هم به‌تر غلت بخوریم، دنیا را نظاره کنیم و از زندگی لذت ببریم. این‌جا صندوق مشترک امانات ماست. ما که از هشت هشت هشتاد و هشت آغاز کردیم تا ... خدا می‌داند.